Το »Καριώτικο» Survivor – Ανοίγοντας την »Βασιλική Στράτα» στα Θέρμα

Ακολουθεί η αφήγηση της διάνοιξης του μονοπατιού που ενώνει τον οικισμό των Θερμών με την παραλία Αγγάλιασμα στην Ικαρία, την »Βασιλική Στράτα» όπως ήταν κάποτε γνωστή. Το εν’λόγω μονοπάτι ήταν κλειστό από τις…δυνάμεις της Φύσης για πολλές δεκαετίες, και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ιωάννης Μελάς, μάζεψε εθελοντές και φορείς προς αυτήν την κατεύθυνση, διαβάζουμε τα λεγόμενα της Μακής Κουμιώτη, προέδρου του Συλλόγου..που μετά τη περιγραφή της διάνοιξης μας χαρίζει και μια όμορφη ικαριώτικη ιστορία.

 

Το Καριώτικο survivor ξεκίνησε σήμερα Παρασκευή 9/3/18 από τα Θέρμα Ικαρίας.

Στα πλαίσια της συνεχούς συμμετοχής του Πολιτιστικού Συλλόγου ‘Ιωάννης Μελάς’ στη παγκόσμια περιβαλλοντική δράση ‘Let’s do it ‘οργάνωσε μία ομάδα για την ανίχνευση του μονοπατιού Παλαιά Θέρμα-Νεάλια.

Δυνατή ομάδα που αποτελείται από τρεις έμπειρους άνδρες ειδικούς σε αποστολές,ένα μαθητευόμενο νεαρό,μία γυναίκα-ξεναγό στα Παλιά Θέρμα που είχε και την ιδέα και μία γυναίκα-μικρόσωμη, αίλουρο στα δύσκολα.

Οχι δεν θα περπατήσουν σε γρασίδι και φρύσες,αλλά θα μπουν μέσα σε πυκνή βλάστηση,σε ασπάλαθους και αστιβές.Θα ματώσουν από τις βατακιές,αλλά είναι όλοι τους δυναμικοί και είμαι σίγουρη ότι θα πετύχουν το στόχο.

Περιμένουμε με αγωνία τις περιγραφές τους ώστε να μπορέσουμε να καθαρίσουμε αυτό το μονοπάτι που παλιότερα ήταν μοναδικός δρόμος πρόσβασης για Φάρο όταν ο δυνατός νοτιάς έδενε τις βάρκες στη στεριά…..Φωτογραφίες πολλές και ενδιαφέροντα σχόλια μετά την επιστροφή τους.Είμαστε σε αναμονή και αγωνία,σίγουροι ότι η αποστολή θα έρθει σε πέρας με μεγάλη επιτυχία!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καριώτικο survivor συνέχεια:Ο κύβος ερρίφθη,η απόφαση ελήφθη στο καφενείο Ικαρος (Παπαγιωργάκης)με ένα καφέ και ένα ζεστό special γαλακτομπούρεκο της Δέσποινας.Τετάρτη 14/3/2018 πρωί, θα χωριστούμε σε δύο ομάδες και θα ξεκινήσουμε.

Η πρώτη με Στέλιο, Γιάννη, Μάκη, Κώστα (Αράπη),ίσως και Κινέζο Αμερικάνο από Φούρνους (θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου, τι ευφάνταστα παρατσούκλια εφευρίσκουν οι άνθρωποι!) θα προχωρήσουν για ανίχνευση από Νεάλια προς Παγετώνα,Αρμενόπλακα,Λουμακιά.

Πολύ δύσκολο κομμάτι,ανεξερεύνητο,αλλά ο Ηρακλής της παρέας Στέλιος δεν μασάει, στέλνει φωτο τα εργαλεία που θα χρειαστούν,επισκέφθηκε ήδη μόνος του την αρχή του μονοπατιού δυό φορές και προτείνει συνεχώς.

Το ίδιο και ο Γιάννης που ξενυχτά και δουλεύει πάνω στη μεγένθυση του χάρτη. Υποκλίνομαι είναι ένας σεμνός επιστήμονας, που αγαπάει τον τόπο, που έχει DNA δυνατό και από τα δυό σόγια (στο τέλος τα βιογραφικά).

Ο Κώστας ενδιαφέρεται πραγματικά,ξυπνούν μέσα του αναμνήσεις από τότε που πήγαινε στο Φάρο σαν τεχνικός του δικτύου Ο.Τ.Ε.να φτιάξει τα καλώδια και να ενώσει την επικοινωνία όσων έμεναν εκεί με τους ξενητεμένους τους ή ακόμα να συνενοηθεί ο Καράμπελας και να στείλει τη ψαριά του στην ιχθυόσκαλα στο Πειραιά. Ο Κινέζος θα διακόψει τις εργασίες για το αλιώρι και να πάει μαζί τους; Τον ξέρει καλά το δρόμο γιατί πήγαινε στο Αγκάλιασμα (εδώ φουντάριζαν τα καίκια όταν είχε άγριο καιρό) και να πάει στο Νησί απέναντι, στην Κρεμμυδού την αδελφή του και στη μάννα. Το βεβαιώνει και το Βδοκιώ, που θυμάται τότε που περπάτησε το μονοπάτι μονορούφι να πάει στο αγκάλιασμα με μια βαλίτσα στο χέρι.

Η δεύτερη ομάδα θα κινηθε 300 μέτρα από Λουμακιά προς Νεάλια. Είναι η Κούλα που ξαναπήγε μαζί και τη παίζει στα δάχτυλα τη περιοχή.Θάχει μαζί της τον θηροφύλακα-κυνηγό Λευτέρη με αλυσοπρίονο και τον Νίκο τον χωριανό μου,τον Πρόεδρο των κυνηγών που πήγαινε παλιά για κυνήγι από αυτό το μονοπάτι.

Τους ευχαριστούμε όλους γιατί ο Σύλλογός τους πάντα δίνει ουσιαστική παρουσία σε περιβαλλοντικές δράσεις.

Θάναι και ο Κωνσταντίνος στη παρέα,υπάρχει πολλή δουλειά,ίσως και ο Νικόλας, δεκτή επίσης κάθε συμμετοχή.Θα ξεκινήσουν στις εννέα το πρωί από το φούρνο του Αντωνιάδη.Θα σας ενημερώσουμε με φωτογραφίες όλους όσους δεν μπορούν να έρθουν.

Οι Θερμιώτες θα πάνε την Κυριακή 18/3.είναι όλοι τους ενθουσιασμένοι.Ο Θανάσης σκαλίζει τη μνήμη του και λέει στη Ξανθούλα ενδιαφέροντα τοπωνύμια που θα γραφτούν(παλιά μου τέχνη κόσκινο) σε ξύλινες πινακίδες από τα Δημοτικάκια του Αγίου Παντελεήμονα. Τα τηλέφωνα χτυπάνε συνεχώς,ζητάνε όλα τα κανάλια συνέντευξη,αλλά θα δώσουμε μόνο στην Ικαριακή Ραδιοφωνία, σιγά μη δώσουμε στο CNN (υποστηρίζουμε τα τοπικά προιόντα…).

Ο Γιάννης με σεβασμό (έχω βλέπετε τα διπλά του χρόνια)συμβουλεύει:Οχι χημικά φάρμακα,όχι ψεκασμούς.

Συμφωνούμε Γιάννη μην ανησυχείς.Εξάλλου γι αυτό θα γίνει και η ομιλία(θα βγει ανακοίνωση) από την Υπεύθυνη του Υπουργείου Περιβάλλοντος με θέμα:Οι προδιαγραφές για τη σωστή σήμανση των μονοπατιών.


Και ακολουθούν για δυνατή δράση οι εθελοντές πυροσβέστες.ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;

Φωτογραφίες: Ιωάννης Κατσάφαρος

Μετά την ενημερωτική ομιλία για τη χάραξη,σήμανση,διάνοιξη και συντήρηση των μονοπατιών από την εκλεκτή καλεσμένη μας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας είναι αλήθεια ότι ένιωσα περισσότερο σοφή.

Τώρα πια είχαμε το μπούσουλα για τα επόμενα βήματα και μέ ένα ποτηράκι Πράμνειο οίνο είχαμε την ευκαιρία να πούμε πολλά και φυσικά τίμα για το Καριώτικο survivor που συνεχίζεται ασφαλώς:

Οχι η Φρόσω δεν έχασε το γοβάκι της όταν ανάμεσα στα αχινοπόδια ξεπετάχτηκε ένα φίδι (αλλαγή κλιματολογικών συνθηκών,φίδια και το Μάρτη).

Οχι ο Στέλιος δεν βαρυστομάχιασε από τα πιταράκια της κυρά-Χρυσοστόμενας.

Οχι ο Αράπης δεν σκόνταψε σε βράχο κοιτάζοντας τα καλώδια του Ο.Τ.Ε. σκαλίζοντας τις αναμνήσεις του.

Οχι ο Μάκης δεν γλίστρησε στην αναρρίχηση πάνω στον βράχο-παγετώνα.

Οχι ο Νικόλας δεν σταμάτησε δευτερόλεπτο να δουλεύει μέχρι που μούχρωσε.

Μόνο ο Λευτέρης λείπει από την κουβέντα,δούλεψε σα λιοντάρι. έφυγε όμως ν’ανέβει στο χωριό να ταίσει τα ζωντανά του,να αρμέξει τις αίγες του,να πάει γάλα στο σπίτι για τα τρίδυμα παιδιά του.Εμείς εξακολουθούμε να κουβεντιάζουμε,να αξιολογούμε,να προβληματιζόμαστε και συγχρόνως να ονειρευόμαστε….Τότε ήταν που ο Γιάννης ο μηχανικός της παρέας ανακοίνωσε ότι η απόσταση του μονοπατιού Αγιος Κήρυκος -Νεάλια είναι πέντε χιλιόμετρα.

Είναι πολύ μεγάλη είπε η Κούλα και τα τελευταία 400 μέτρα θέλουν πολλή δουλειά,δεν ζύγιασε καλά εξ αρχής όταν είχε την ιδέα φαίνεται.Κα!Κα!ακούστηκε η φωνή τη Βδοκιώς που ως τότε μόνο άκουγε αμίλητη.

Ημουνα μόνο δέκα-πέντε χρονών όταν παντρεύτηκα το γυιό τού ξακουστού καπετάν-Νικολιού του Φωκιανού,από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας είχε έρθει το σόι του,μέχρι και η γειτονιά τους εξακολουθεί να έχει τό όνομα Φωκιαναδάτο. Αμέσως μετά το γάμο μου ο άντρας μου 19 χρονών έφυγε για φαντάρος κι απόμεινα μόνη με την πεθερά.

Μέρα νύχτα θυμόμουν απέναντι το νησί,το σπίτι μου,τη μάννα μου,τις φιλενάδες μου κι έκλαιγα κρυφά τα βράδια. Γιατί και εγώ ήμουνα κόρη του ονομαστού Γκαγκάτση του μεγάλου γρι-γριτζή και ζούσαμε μεγάλη ζωή στο σπίτι μας. Βλέποντάς με η πεθερά μου να λιώνω μου υποσχέθηκε να με στείλει στο Νησί τα Χριστούγεννα για να πάρω τα πάνω μου.Ο Θεός όταν κάνει όμως σχέδια ο άνθρωπος γελάει.Χειμώνας,φίλοι μου και πιάνει μια σοροκάδα που σταματημό δεν είχε….

Ερχονται τα Χριστούγεννα,αλλά ο καιρός δεν έλεγε να σταματήσει,καίκι δεν ερχόνταν από το νησί συνέχισε το Βδοκιώ.

Και η πεθερά,μούπε αποβραδίς πως την άλλη μέρα 27 του Δεκέμβρη πού ήταν η χάρη τ’Αη-Στεφάνου, θα σηκωθούμε πρωί ν’ανέβουμε στο Τσουρέδο με τα πόδια απ’ το μονοπάτι, να πάμε στην εκκλησά που γιόρταζε. Και μετά θα κάτσουμε να φάμε στο πανηγύρι μαζί με τους άλλους χωριανούς…..Τώπε για να γλυκάνει τη μαυρισμένη καρδιά μου που δεν ημπόρουν χρονιάρες μέρες να βρεθώ στο Νησί.

Ετσι και έγινε,σηκωθήκαμε πρωί-πρωί και φτάσαμε στο Τσουρέδο, μα εγώ ησυχασμό δεν είχα, γιατί μου φάνηκε πως λίγο είχε καλμάρει η θάλασσα.

-Και πόσα μποφώρ είχε ρώτησε η κόρη της η Μαρία..Σίγουρα 12 μποφώρ (η κόρη της μούκλεισε το μάτι δύσπιστα), αλλά τότε δεν είχε απαγορευτικά συνέχισε, είχε καπεταναίους φοβερούς που ταξίδευαν μ΄ολους τους καιρούς. Καπεταναίους σαν τον καπετάν-Κουμπούρα και τον καπετάν Πατέλο.

Την είχα καλά υπολογίσει την ώρα πούρχονταν τα καίκια απ’το Νησί είπε και πετάχτηκα έξω από την εκκλησιά κι έσφιξα τα μάτια μου να δω καλύτερα και στέλιωσα να μη πέσω και κρατήθηκα να μη ξεφωνίσω. Ναί στον Πελεκητό είδα καθαρά μια κουκίδα και μετά αναγνώρισα το σχήμα και μετά φάνηκε το καίκι της γραμμής που ερχόνταν απ’το Νησί και θάφευγε το μεσημέρι,όπως έκανε πάντα το ίδιο δρομολόγιο. Ομως βλέπω καλά;Δεν πάει να πλευρίσει στον Αγιο, πάει στο Αγκάλιασμα.

Ηταν φανερό, το καίκι πήγαινε να φουντάρει στ’αγκάλιασμα γιατί ακόμα ο καιρός δεν είχε κοπάσει και στόν Αγιο δεν υπήρχε λιμάνι. Τότε ώρμησα στην εκκλησά είπε,ακριβώς τη στιγμή που ο Παπα-Καστανιάς με τη βροντερή φωνή του μαζί με τους ψάλτες έψελναν το τροπάριο του Αγίου Στεφάνου. Και παρασυρμένη από τις αναμνήσεις η Βδοκιώ άρχισε να ψέλνει και η ίδια, με την αγγελική φωνή της: Εξ άθλων ών υπέμεινας υπέρ Χριστού και Θεού μαρτύρων πρωτόαθλε Στέφανε…… Μάννα φεύγω είπε στην πεθερά, το καίκι ήρθε στ’αγκάλιασμα και κείνη κατατρομαγμένη την κοίταξε και της είπε:

-που θα πας κόρη μου μ’αυτό τον καιρό;μείνε,δεν ξέρεις ούτε το δρόμο.

-Μα εγώ δεν άκουσα αν συνέχισε και έφυγα με τα πόδια,έφτασα στο Φωκιαναδάτο, πήρα τη βαλίτσα και έφυγα για να πάω στο καίκι.

Πέρασα από τα Θέρμα και συνέχισα,αλλά δεν συνάντησα κανένα Νησώτη,γιατί είχαν αποσώσει στον Αγιο να κάνουν τις δουλειές τους στις Υπηρεσίες και να πάρουν τα δώρα τους για τα παιδιά τους πούρχονταν τ’Αη Βασιλιού. Κι αποβραδίς είχε βρέξει και περπατούσα με τη βαλίτσα κι ακολουθούσα τις πατημασιές τους. Και μετά το μεγάλο βράχο το χώμα ήταν κόκκινη λάσπη, κόκκινη σαν το χρώμα της χαράς που είχα στα στήθια μου. Κι έφτασα και κάθησα σ’ενα βράχο και περίμενα τους χωριανούς μου,ώσπου απογυρίστηκαν και λύσανε τους κάβους και φύγαμε για το Νησί. Μα είχε φουρτούνα ακόμη και κάναμε από το Αη-Νικολάκι, το Τραχήλι και την Κεραμιδού. Και μετά φάνηκαν τα σπίτια στο γυαλό και από τη λαχτάρα μού φάνηκε πως είδα τη μάννα μου και την αδελφή μου νάναι στο μουράγιο για να με υποδεχτούν. Κι αρπάζω τη βαλίτσα και σαρτεύω πρώτη απ’όλους έξω

.-Και τί είχες στη βαλίτσα ρώτησε η κόρη της.

-Μα τα γιορτινά μου,γιατί η μέρα που έφτασα ξανά στο Νησί ήταν για μένα Λαμπρή.

ΛΑΜΠΡΗ είναι και για μας Βδοκιώ η μέρα που θα περπατήσουμε ξανά το μονοπάτι Παλαιά Θέρμα-Νεάλια, που σου φάνηκε τόσο σύντομο γιατί η καρδιά σου είχε άδολη αγάπη για τον τόπο σου. ΛΑΜΠΡΗ και για μας Βδοκιώ, πούχομε ανιδιοτελή αγάπη για το νησί μας αφού μετά από τόσα χρόνια έφτασε η ώρα όλοι μαζί να το διαβούμε. Οτι εν αυτώ ευφρανθήσεται η καρδία ημών και εν τω ονόματι τω αγίω αυτού ηλπίσαμε. (32ος ψαλμός Δαυίδ).

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s